Dieta łatwostrawna a cukrzyca

Zadaniem diety w cukrzycy jest jak najlepsze wyrównanie poziomów glukozy we krwi na czczo i po posiłkach, utrzymanie na odpowiednim poziomie stężenia cholesterolu i triglicerydów we krwi oraz optymalnego ciśnienia tętniczego krwi.

Aby nie nastąpił nadmierny wzrost glikemii po posiłku, zaleca się wybieranie produktów o dużej zawartości błonnika, ponieważ opóźnia on wchłanianie węglowodanów. Zaleca się więc wybieranie płatków owsianych, kasz gruboziarnistych, ryżu brązowego, pieczywa razowego, warzyw w formie surówek. Wspomniane produkty często nie są zalecane i dobrze tolerowane w diecie łatwostrawnej. W cukrzycy zaleca się spożywanie nierozgotowanych płatków, kasz, ryżu, a to może powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Dlatego stosowanie diety łatwo strawnej w cukrzycy często prowadzi do zwiększenia poziomu glukozy we krwi po posiłku. Dużej wiedzy i doświadczenia wymaga ułożenie diety łatwo strawnej dla diabetyka, tak aby nie następował zbyt duży wzrost glikemii poposiłkowej. Niezbędna jest wtedy bardzo częsta samokontrola. Częste pomiary stężenia glukozy dwie godziny po posiłku pomogą ustalić:

– po których produktach, potrawach czy posiłkach masz najbardziej wyrównane stężenie glukozy we krwi,
– jakie ilości produktów, potraw i posiłków nie powodują zbyt dużego wzrostu glikemii.

Reasumując, częste badanie poziomu glukozy glukometrem pomoże określić ilości i rodzaj spożywanych produktów, potraw i posiłków, które nie spowodują nadmiernego wzrostu glikemii. Trzeba mieć świadomość, że dieta łatwo strawna w niektórych elementach jest niezgodna z ogólnymi zasadami diety w cukrzycy, dlatego ważne jest:

– jak najczęstsze obserwowanie glikemii po posiłkach i modyfikowanie ich w zależności od uzyskanych wyników pomiarów,
– jedzenie małych porcji – dostosowanie liczby spożywanych porcji do poziomów glukozy we krwi, tak aby jednocześnie nie dopuścić do niedocukrzeń,
– zwiększenie wysiłku fizycznego, który pomoże obniżyć glikemię, przy jednocześnie stosowanej samokontroli w trosce o zapobieganie niedocukrzeniu.

We współczesnej dietetyce obserwuje się dążenie do tego, aby żywienie chorych było jak najbardziej zbliżone do diety człowieka zdrowego, aby modyfikacja żywienia podstawowego była jak najmniejsza, trwała jak najkrócej i obejmowała tylko zmiany rzeczywiście niezbędne.

Zastosowanie diety łatwo strawnej

Dieta łatwo strawna najczęściej znajduje zastosowanie w schorzeniach układu pokarmowego, jednakże odgrywa ona ważną rolę także w innych przypadkach chorobowych według ustaleń lekarza. Z diety tej korzystają często także osoby starsze. Dieta łatwo strawna jest prostą modyfikacją żywienia podstawowego. O ile nie ma dodatkowych wskazań dietetycznych (np. dotyczących ograniczenia wartości energetycznej w celu odchudzenia lub ograniczenia białka przy niewydolności nerek), dieta ta powinna dostarczać takiej samej ilości energii i wszystkich składników odżywczych jak prawidłowe żywienie ludzi zdrowych.

Różnica między żywieniem podstawowym (normalnym) a łatwo strawnym polega przede wszystkim na tym, że z diety łatwo strawnej wyklucza się produkty i potrawy trudno strawne, zawierające stosunkowo dużo błonnika, wzdymające, przesiąknięte tłuszczem, które pozostają długo w żołądku, a także ostre przyprawy. Poza tym do przyrządzania potraw dobiera się odpowiednie techniki kulinarne, np. gotowanie w wodzie, na parze, w naczyniu do gotowania bez wody, soli i tłuszczu, duszenie bez obsmażania, pieczenie w folii, w rękawie foliowym, w pergaminie, rozdrabnianie, mielenie (np. przygotowywanie klopsików, budyniów z mięsa), miksowanie pozwalające uzyskać produkty i potrawy łatwiej strawne, co nie jest konieczne w żywieniu podstawowym.