Gorączka i choroby infekcyjne

Wysokie wartości glikemii

Większość chorób, które powodują wyraźne dolegliwości oraz gorączkę, będzie przyczyniać się do wzrostu glikemii. W efekcie tego zwiększy się zapotrzebowanie na insulinę. Jeżeli nie zwiększy się jej dawek, gdy glikemia jest wysoka, istnieje ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej. Przykłady: przeziębienie z gorączką, zapalenie ucha, infekcja układu moczowego z gorączką lub zapalenie płuc. Opryszczka narządów płciowych także może wywołać znaczny wzrost zapotrzebowania na insulinę.

Pamiętaj, aby w czasie choroby często badać poziom glukozy i związków ketonowych we krwi lub w moczu! Kontynuuj podawanie insuliny i zjedz lub wypij coś zawierającego węglowodany.

NIEŻYT ŻOŁĄDKOWO-JELITOWY

Nieżyt żołądkowo-jelitowy to choroba zakaźna przewodu pokarmowego, która objawia się zazwyczaj wymiotami i biegunką równocześnie. Bardzo mała ilość pokarmu zostaje wtedy utrzymana w organizmie i występują problemy z niskimi stężeniami glukozy we krwi. Dawka insuliny powinna być na ten okres znacznie obniżona. Nieżyt żołądkowo-jelitowy oraz zatrucie pokarmowe są zatem wyjątkami od reguły stanowiącej, że w czasie choroby wzrasta zapotrzebowanie na insulinę. Zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę często przeciąga się w czasie po wyleczeniu infekcji przewodu pokarmowego (nawet 1–2 tygodnie), ponieważ utrzymujące się niskie glikemie skutkują spadkiem insulinooporności (wzrasta insulinowrażliwość).

Wolniejsze opróżnianie żołądka przyczynia się do niskich glikemii u osób z nieżytem żołądkowo-jelitowym. Aby uniknąć hipoglikemii, może okazać się konieczne zmniejszenie dawek insuliny o 20–50%. W przypadku przedłużania się problemów z niskimi stężeniami glukozy we krwi pomocne będą wielokrotne wstrzyknięcia małych dawek glukagonu.

Pamiętaj, aby pić sporo słodkich płynów; pij małymi łykami, jeśli wymiotowałeś albo masz nudności. Gdy torsje ustąpią, możesz zacząć jeść zwykłe posiłki. Nie polecamy natomiast diety, którą zwykle stosuje się po nieżycie żołądkowo-jelitowym (gotowana ryba, ryż, grzanki itd.) – nie dostarcza wystarczającej ilość glukozy i kalorii. Lepiej jeść to, co się lubi. Jedynym wyjątkiem jest mleko w przypadku małych dzieci. Gdy biegunka się przedłuża, należy wykluczyć mleko i produkty mleczne z diety na okres 1–2 tygodni.

Osoba z cukrzycą powinna oznaczać zarówno wartości glikemii, jak i związki ketonowe (we krwi lub w moczu), zawsze gdy ma mdłości lub wymiotuje. Gdy brakuje ci insuliny, glikemia jest wysoka, podobnie jak stężenie związków ketonowych (np. aceton w moczu), dodatkowe dawki szybko działającego analogu insuliny są nagląco potrzebne, aby uniknąć kwasicy ketonowej. Gdy nie jesteś pewien, jak interpretować swoje wyniki, skontaktuj się z lekarzem albo pielęgniarką, zanim zmienisz jakieś dawki.

Bądź świadomy faktu, że wymioty są częstym objawem niedoboru insuliny. Należy wtedy zwiększyć jej dawki.

Insulina a nieżyt żołądkowy-jelitowy

Należy potwierdzić nieżyt żołądkowo-jelitowy:

Wymioty i biegunka.

Niskie stężenia glukozy we krwi.

Nieznaczny bądź umiarkowany wzrost stężenia związków ketonowych we krwi lub moczu. Związki ketonowe pochodzące z głodówki rzadko przekraczają stężenie 3 mmol/l. U dorosłych spożycie 150–200 g węglowodanów na dzień (45–50 g co 3–4 godziny) zmniejszy lub zapobiegnie obecności głodowych związków ketonowych.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

NAJNOWSZE

Skip to content