Choroba wieńcowa u Diabetyków

Diabetyk | Terapia

CHOROBA WIEŃCOWA U DIABETYKÓW

Skala i mechanizmy zjawiska
Powszechnie wiadomo, że liczba osób z cukrzycą i chorobą wieńcową wzrasta. Na świecie na cukrzycę choruje ok. 170 mln ludzi, w 2030 r. może ich być 370 mln. Około 11% pacjentów poddawanych zabiegom angioplastyki wieńcowej w Polsce choruje na cukrzycę, a na świecie jest ich dwukrotnie więcej.
Mimo zastosowania tej nowoczesnej metody leczenia rokowanie w przypadku współistnienia cukrzycy u osób powyżej 45. roku życia nie jest korzystne. Diabetycy są bardziej narażeni na powikłania choroby wieńcowej i ponowne zawały serca. Decyduje o tym dłuższe w czasie narażenie śródbłonka naczyń na toksyczne działanie wysokiego poziomu glukozy oraz częste współistnienie zaburzeń lipidowych. U diabetyków są większe nacieki miażdżycowe w naczyniach, w których ponadto jest więcej lipidów, a zatem naczynia krwionośne są bardziej narażone na powstawanie zakrzepów.

Niekorzystne odrębności
Ponieważ podwyższone stężenie glukozy we krwi toksycznie działa na wnętrze naczyń krwionośnych w całym układzie krążenia, naturalną konsekwencją jest większa rozległość zmian naczyniowych u osób z cukrzycą niż u innych chorych. W badaniach koronarograficznych u diabetyków stwierdza się zwykle chorobę wieńcową obejmującą większe odcinki naczyń (tzw. choroba wieńcowa wielonaczyniowa), zmiany miażdżycowe występują w wielu miejscach, co sprzyja powstawaniu zawałów obejmujących większą powierzchnię mięśnia sercowego. Wobec dużej rozległości zawału serca rokowanie jest gorsze. Przyczynia się do tego także występowanie miażdżycy w innych niż krążenie wieńcowe odcinkach układu krążenia. Nie u wszystkich jednak pacjentów musi dochodzić do zawału serca – aby uchronić się przed tym groźnym powikłaniem choroby wieńcowej, konieczne jest staranne przestrzeganie dość wyśrubowanych zaleceń.

Cele terapeutyczne
Pacjent z chorobą wieńcową i cukrzycą musi bardzo dbać o swoje zdrowie. Ciśnienie krwi nie powinno przekraczać u niego wartości 140/90 mmHg, a jeżeli cierpi na współistniejącą niewydolność nerek przebiegającą z białkomoczem >1,0 g/dobę, ciśnienie powinno być niższe niż 125/75 mmHg. Poziom glukozy na czczo nie powinien przekraczać 108 mg/dl, a po posiłku 135 mg/dl u osób z cukrzycą typu 2 oraz być w granicach 130–160 mg/dl u osób z cukrzycą typu 1 (dwie godziny po jedzeniu).

Glikemia poposiłkowa jest ważnym parametrem, bo im jest wyższa, tym większe jest zagrożenie wystąpieniem powikłań sercowo-naczyniowych u danej osoby.
Poziom cholesterolu całkowitego powinien być poniżej 175 mg/dl, a cholesterolu „złego”, czyli frakcji LDL poniżej 75 mg/dl. Poziom cholesterolu HDL powinien być powyżej 40 mg/dl u mężczyzn oraz 46 mg/dl u kobiet, a stężenie triglicerydów nie powinno przekraczać 150 mg/dl.
W dobie ograniczeń w ochronie zdrowia częste wykonywanie badań kontrolnych krwi może być kłopotliwe, ale inne pomiary, możliwe do wykonania w warunkach domowych, też mogą dobrze ilustrować realizację zalecanych celów terapeutycznych diabetyków. Pomiary te to obwód talii oraz wskaźnik BMI. U kobiet z cukrzycą obwód talii nie powinien przekraczać 80 cm, a u mężczyzn 94 cm. Wskaźnik BMI powinien być poniżej 25. Obliczamy go podnosząc wzrost wyrażony w metrach do kwadratu i dzieląc przez otrzymaną liczbę masę ciała. Mój wzrost wynosi 164 cm, mnożę więc 1,64 przez 1,64 i otrzymuję po zaokrągleniu wynik 2,69. Ponieważ ważę 64 kg, dzielę 64 przez 2,69 i otrzymuję wynik mojego BMI 23,8. Wskaźnik BMI poniżej 25 oraz podane wyżej wartości obwodu w talii powinny utrzymywać także osoby z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku cukrzycy i to jest właśnie moja osobista motywacja do zaciskania pasa na tali nieprzekraczającej 80 centymetrów.

dr n. med. Krystyna Knypl

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

NAJNOWSZE

Skip to content