ZABURZENIA EREKCJI – STUDIUM PRZYPADKU

Diabetyk | życie z cukrzycą

ZABURZENIA EREKCJI – STUDIUM PRZYPADKU

Wprowadzenie
Ocenia się, że na cukrzycę w zależności od kryteriów, jakimi kierują się lekarze w jej rozpoznawaniu, cierpi 5% całkowitej populacji. Wśród mężczyzn, którzy są dotknięci tą chorobą, o zaburzeniach erekcji donosi od 35 do 75% z nich. Ryzyko, że podobne zaburzenie pojawi się, wzrasta wraz z wiekiem pacjentów. Podobnie zresztą jak w przypadku mężczyzn niechorujących na cukrzycę.
Według National Institute of Health przez zaburzenie erekcji rozumie się niezdolność do uzyskania i utrzymania erekcji. Ten sam Instytut wskazuje, że wspomniane zaburzenie dotyczy od 15 do 30 milionów Amerykanów. W Polsce natomiast jest to około 1,5 miliona mężczyzn. Wśród czynników, które zwiększają ryzyko pojawienia się zaburzeń erekcji wymienia się między innymi: alkoholizm, choroby układu krążenia, depresję czy cukrzycę. Zatem ta ostatnia z chorób jest tylko jedną z wielu czynników, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo pojawienia się zaburzeń erekcji.

Mechanizm pojawienia się zaburzeń erekcji jest w przypadku cukrzycy najczęściej wieloczynnikowy. Na pierwsze miejsce wysuwają się czynniki naczyniowe oraz neurologiczne. (Wspominałem o tym na łamach Diabetyka 3/2005).
Najczęściej u pacjentów chorych na cukrzycę dochodzi do sporadycznych niepowodzeń w kontaktach seksualnych. Jedni pacjenci uzyskują wzwód, ale nie mogą go utrzymać, u innych można zaobserwować tylko częściowe obrzmienie prącia. Do całkowitej niezdolności do odbycia stosunku płciowego dochodzi przede wszystkim u tych pacjentów, u których cukrzyca ma przebieg długotrwały. Warte jest tu podkreślenia, że na organiczne przyczyny zaburzeń erekcji może wskazywać ich stopniowe rozwijanie się.

Opis sytuacji pacjenta
Marcin K. jest 50-letnim mężczyzną, żonatym od czterech lat. Jest to jego drugie małżeństwo (pierwsze trwało 25 lat i zakończyło się rozwodem). Pacjent przy wzroście 190 cm waży 120 kg. Cukrzyca typu 2. została u niego rozpoznana przed pięciu laty. Poziom glikemii na czczo wynosił 120-150 mg%, podczas leczenia nie przekraczał 120 mg%.
W początkowej fazie pacjent leczony był glimepirydem 1 mg. Od trzech lat leczony jest wspomnianym lekiem w dawce 2mg. Choroby współistniejące to żylaki podudzia, ze względu na które pacjent przyjmuje rozmaite preparaty wenoprotekcyjne.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

NAJNOWSZE

Skip to content