Kontrola kardiologiczna

Przyspieszony rozwój miażdżycy i jej powikłań – zawału serca, niewydolności serca i udaru mózgu to główne przyczyny zgonów osób chorujących na cukrzycę. Diabetyk ma co najmniej 4-krotnie wyższe ryzyko zgonu z powodu zawału serca niż chory z populacji ogólnej. Warto więc zwrócić uwagę na badania systemu sercowo-naczyniowego, aby w porę uchwycić i leczyć zaburzenia w tym strategicznym dla życia układzie.

Uszkodzenie autonomicznego układu nerwowego w przebiegu cukrzycy sprawia, że chorzy mają zmienione lub obniżone odczuwanie bólu. U diabetyków częściej mamy do czynienia z tzw. niemym niedokrwieniem, co oznacza, że chory może nie odczuwać bólu wieńcowego i nie wiedzieć o rozwijającej się podstępnie, często zabójczej chorobie. Tym istotniejsze są systematyczne badania.

Kiedy do kardiologa?

Zasady rozpoznawania choroby niedokrwiennej serca u diabetyka są takie same jak w populacji ogólnej, niemniej jednak różnice w klinicznym przebiegu tej choroby u diabetyka i u osoby z normoglikemią zmuszają lekarza prowadzącego do zachowania szczególnej czujności. Nie od razu trzeba wysyłać pacjenta do kardiologa, ale z pewnością minimum raz do roku należy monitorować ryzyko choroby niedokrwiennej serca (ChNS) poprzez ocenę występowania czynników ryzyka. Poza cukrzycą, która sama w sobie jest czynnikiem ryzyka ChNS, pozostałe czynniki ryzyka to:

  • nieprawidłowe parametry gospodarki lipidowej (hipercholesterolemia, dyslipidemia aterogenna, hipertriglicerydemia),
  • nadciśnienie tętnicze (większe bądź równe 140/90 mmHg),
  • dodatni wywiad rodzinny w kierunku wczesnego występowania miażdżycy,
  • albuminuria,
  • obecność neuropatii autonomicznej,,
  • palenie tytoniu, siedzący tryb życia,
  • otyłość, nadwaga.

Występowanie co najmniej dwóch (poza cukrzycą) czynników ryzyka jest wskazaniem do wysłania chorego na konsultację kardiologiczną. Konsultacja kardiologa jest również potrzebna w wypadku:

  • występowania typowych bądź atypowych objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego (m.in. bóle w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, omdlenia, obrzęki, chromanie przestankowe),
  • nieprawidłowy zapis spoczynkowego EKG, który sugeruje obecność zmian niedokrwiennych bądź przebytego zawału serca,
  • rozpoznane i objawowe zmiany miażdżycowe w innych dużych tętnicach, np. szyjnych bądź kończyn dolnych,
  • cukrzyca typu 1 trwająca powyżej 15 lat,
  • planowane wdrożenie intensywnego wysiłku fizycznego u osób powyżej 35 r.ż., które dotąd nie uprawiały aktywności fizycznej.

Co zaleci kardiolog?

Wizyta rozpocznie się od szczegółowego zebrania wywiadu lekarskiego dotyczącego dolegliwości i obecności czynników ryzyka. Następnie lekarz zbada chorego ze szczególnym uwzględnieniem objawów ze strony serca i płuc. Kolejny krok to skierowanie pacjenta na wysiłkowy test EKG. Dalsze postępowanie z chorym zależy od wyników testu. Jeśli test jest ujemny, pacjent może zostać skierowany do obserwacji z zaleceniem wykonania ponownego testu wysiłkowego EKG za 1–2 lata. W przypadku wyniku wątpliwego bądź gdy wykonanie klasycznego testu wysiłkowego nie jest możliwe, chory może zostać skierowany na echokardiografię obciążeniową. W wypadku wybitnie dodatniego testu wysiłkowego pacjent może zostać zakwalifikowany do koronarografii. Zazwyczaj pogłębiona diagnostyka kardiologiczna wymaga wykonania innych badań dodatkowych, jak m.in.: badania biochemiczne (morfologia, lipidogram, ocena funkcji nerek i układu krzepnięcia, grupa krwi), ocena funkcji tarczycy (TSH i ewentualnie wolne hormony tarczycy), zdjęcie RTG klatki piersiowej, echokardiografia klasyczna bądź przezprzełykowa, badanie Holterowskie EKG i/lub RR, badanie USG Doppler układu innych naczyń np. szyjnych bądź kończyn dolnych, rezonans magnetyczny lub scyntygrafia serca. Badania te są zlecane indywidualnie.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

NAJNOWSZE

Skip to content