Igły do wstrzykiwaczy a wchłanianie insuliny

Igły do iniekcji insuliny stanowią integralną i jedną z najważniejszych części całego systemu podawania insuliny. Wybór ich rodzaju oraz techniki wstrzyknięcia zależą od pacjenta i mają istotny wpływ na wchłanianie leku, a w ślad za tym na jego działanie.

INFORMACJE TECHNICZNE
Przed użyciem igieł warto znać kilka istotnych technicznych informacji. Zanim wybierzemy odpowiednią dla siebie igłę, należy się zapoznać z oznakowaniem na jej zewnętrznym opakowaniu.
Grubość i długość igieł
Liczby, np. 30G i 31G określają grubość igły (im wskaźnik wyższy, tym cieńsza igła), a liczby 8 mm i 6 mm oznaczają ich długość. Wstrzyknięcia insuliny za pomocą igieł o długości 8 mm lub 6 mm, przy użyciu właściwej techniki podania, zapewniają dostanie się insuliny do warstwy podskórnej, właściwej dla prawidłowego wchłaniania leku. Natomiast oznakowania, np. 0,25 lub 0,30 oznaczają średnicę igły. Poza powyższymi danymi, na opakowaniu igły umieszczone są numer serii, z jakiej pochodzą oraz data ważności –  informacje przydatne przy ewentualnej reklamacji igły u producenta.
Nowoczesna technologia
Obecnie do produkcji igieł wykorzystuje się najnowocześniejszą technologię tzw. cienkiej ścianki, pozwalającą na redukcję oporów przy przepływie insuliny przez igłę. Zewnętrzna część igły pokryta jest powłoką silikonową, dzięki czemu ryzyko natrafienia na opór przy wkłuwaniu igły pod skórę jest znikome.

JAK CZĘSTO ZMIENIAĆ IGŁY?
Wszystkie igły do podawania insuliny są jednorazowego użytku! To prawda, choć wiele osób zaprzecza tym informacjom.
Chcąc przekonać się, czy igła jest jednorazowego użytku, należy obejrzeć zewnętrzne opakowanie pojedynczej igły. Jako symbol na oznaczenie produktu jednorazowego użytku przyjęto  przekreśloną, umieszczoną w kółku dwójkę.

Zatem tuż po wykonaniu wstrzyknięcia, igła powinna być usunięta, a do kolejnego zastrzyku należy założyć nową. Kilkakrotne użycie tej samej igły może powodować:

  • Zniszczenie kształtu igły – wielokrotne używanie igły powoduje wyginanie się zakończenia ostrza igły, który można porównać do haczyka. Również wielokrotnie zdejmowana i nakładana wewnętrzna osłonka igły niesie ryzyko przypadkowego zakłucia igłą tej osłonki, co dodatkowo przyczynia się do uszkodzenia zakończenia ostrza;

  • Ból w miejscu wstrzyknięcia – co może powodować u pacjenta stres związany z podawaniem insuliny. Po wykonaniu wstrzyknięcia powłoka silikonowa otaczająca zewnętrzną ściankę igły ulega wytarciu. Dlatego przy kolejnym jej stosowaniu wyczuwa się opór, a w konsekwencji ból;
  • Trudności z wbiciem igły pod skórę – z tego powodu pacjent może czuć niechęć przed kolejnym wstrzyknięciem;
  • Mikrourazy podskórnej tkanki – np. siniaki, wybroczyny, ślady po wkłuciu igły – uszkodzona igła narusza naczynie krwionośne i powoduje wynaczynienie krwi z naczynia;
  • Infekcję – igły do podawania insuliny to produkt jednorazowego użytku i przestaje być sterylny po pierwszym użyciu. Po kontakcie z ciałem, skórą i tkanką podskórną  na igle pozostają niewielkie ilości tkanki skórnej itp., które są doskonałą pożywką do rozmnażania się bakterii. Po kolejnych wstrzyknięciach tą samą igłą może dojść do poważnej infekcji;
  • Nierównomierne wchłanianie insuliny – insulina wchłania się nierównomiernie z uszkodzonej tkanki podskórnej;