Gorączka i choroby infekcyjne

1. Skontaktuj się ze szpitalem, gdy dziecko po raz pierwszy od rozpoznania cukrzycy zachoruje na nieżyt żołądkowo-jelitowy lub gdy nie masz pewności, jak sobie poradzić. Jeśli dziecko jest bardzo chore, należy udać się do szpitala. Może ono bowiem wymagać dożylnego podania płynów i insuliny.

2. Gdy dziecko ma nudności lub wymiotuje, podaj napój zawierający prawdziwy cukier (nie napoje typu „light” lub „dietetyczne”!) w małych, a częstych porcjach (kilka łyków co 10–15 minut). Odpowiednie napoje to: soki owocowe, herbata z cukrem, doustne płyny nawadniające oraz napoje dla sportowców (Lucozade lub Gatorade). Zapisz ilość płynów wypitych przez dziecko.

3. Oznaczaj wartość glikemii co drugą godzinę (co godzinę przy ryzyku hipoglikemii) oraz związki ketonowe we krwi lub moczu (aceton) co 1–2 godziny.

4. Gdy problemy z hipoglikemią przedłużają się, najlepszym wyjściem może być wstrzyknięcie małej dawki glukagonu. Dawkę można powtarzać z dobrym efektem.

5. Dawki insuliny zazwyczaj muszą być obniżone. Powstanie równowaga między ilością pokarmu, jaką dziecko może zjeść, a ilością insuliny, o jaką należy zmniejszyć dawkę. Niskie glikemie zwiększą insulinowrażliwość (zmniejszą insulinooporność), a dawki zazwyczaj muszą zostać zredukowane o 20–50%. Jeżeli przyjmuje się dwa wstrzyknięcia dziennie, należy zacząć od zmniejszenia ilości insuliny krótko działającej, którą czasem można nawet pominąć. Dawki insuliny o pośrednim czasie działania także mogą wymagać zmniejszenia.

6. Przejdź na pokarm stały, gdy tylko osłabną albo ustaną wymioty.

Kiedy potrzebna jest hospitalizacja?

Obfite lub częste wymioty.
Zwiększające się stężenie związków ketonowych we krwi lub moczu; trudności w oddychaniu.
Wysoka wartość glikemii mimo podania dodatkowych dawek insuliny.
Brak pewności co do źródła problemów.
Dotkliwy lub nietypowy ból.

Splątanie albo pogorszenie ogólnego dobrostanu.
Choroba małego dziecka (2. – 3. rok życia i młodsze) albo obecność innej choroby poza cukrzycą.
Wyczerpanie chorej osoby bądź osoby opiekującej się nią (np. z powodu wielokrotnego budzenia się w nocy).

Pamiętaj: dzwoń do lekarza zawsze, gdy nie jesteś pewien, jak poradzić sobie w danej sytuacji zdrowotnej.