1. Home
  2. »
  3. Cukrzyca typu 2
  4. »
  5. Decyzyjny oportunizm

Decyzyjny oportunizm

Niezbędna do życia insulina

W pierwszej kolejności należałoby zadbać o edukację – uświadomienie diabetykom celu stosowania insuliny. U osoby bez cukrzycy insulina jest wydzielana do krwi w dwóch fazach. Pierwsza polega na podstawowym wydzielaniu insuliny do krwi w pewnych stałych ilościach (baza), natomiast druga – na wydzielaniu tegoż hormonu w ilości adekwatnej do wielkości, zawartości i czasu spożywania posiłków (bolus). Obie fazy stanowią precyzyjny i doskonały mechanizm. Pełni on niezwykle istotną funkcję w utrzymaniu równowagi stężenia glukozy we krwi zarówno w okresie po posiłkach, jak i w okresie głodzenia. Po spożyciu posiłku stężenie insuliny szybko się zwiększa mniej więcej 3–5-krotnie.

Im szybciej insulina przedostaje się do krwi, tym wzrost wartości glikemii jest mniejszy. W warunkach fizjologii i zdrowia ważne jest, aby obniżyć stężenie insuliny do wartości sprzed posiłku po upływie ok. 1–2 godzin. Osoba chora na cukrzycę powinna starać się zrozumieć działające w organizmie mechanizmy i być świadoma, że wprowadzając insulinę do leczenia, staramy się naśladować fizjologiczny rytm wydzielania hormonu.

W naturalnym rytmie

Od 1922 r., kiedy to udało się zastosować insulinę w zastrzyku, wiele się zmieniło na korzyść w życiu osób chorych na cukrzycę. Opisany powyżej mechanizm działania insuliny w organizmie najlepiej naśladują analogii insuliny. Chodzi o analogi szybko działające, mieszanki analogowe oraz analogi długo działające.

Analogi długo działające, dostarczane organizmowi z zewnątrz (za pomocą wstrzykiwacza), są odpowiednikiem podstawowego stężenia insuliny we krwi. Mieszanki analogowe oraz analogi szybko działające odtwarzają zaś wydzielanie insuliny poposiłkowej.

Analogi szybko działające, które wchodzą również w skład mieszanek analogowych, działają do pięciu godzin – zatem dłużej niż insulina zdrowego człowieka. Niemniej jednak analogi szybko działające są bardzo bliskie „fizjologicznego ideału”, zapewniając właściwy przebieg procesów gospodarki węglowodanowej u osób z cukrzycą.

Warto, aby diabetycy obawiający się zastrzyków, uświadomili sobie, że przy ich schorzeniu leczenie jest absolutnie niezbędne, a wykonywanie iniekcji insuliny to nie fanaberia lecz potrzeba lecznicza. Niestety, obserwuje się powszechnie, że świadomość choroby i jej konsekwencji dla zdrowia przychodzi dopiero wraz z wystąpieniem powikłań. Lęk przed zastrzykami negatywnie blokuje możliwość zastosowania skutecznej terapii. Warto porozmawiać z lekarzem lub pielęgniarką, którzy wyjaśnią szczegóły insulinoterapii i odpowiedzą na nurtujące pytania. Zatem życzę odwagi i powodzenia przy podejmowaniu decyzji, nie ma bowiem nic ważniejszego niż własne zdrowie.

mgr piel. Anna Chodkowska

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

NAJNOWSZE

Skip to content