Diabetyk | Życie z cukrzycą

NEUROPATIA CUKRZYCOWA

Jak bada się układ nerwowy?

Jak zawsze zaczynamy od wywiadu – pytamy pacjenta o charakter, czas trwania dolegliwości, inne choroby przewlekłe, sposób dotychczasowego leczenia. Następnie, za pomocą prostych testów, badamy czucie (monofilament, tipterm, neurotips, kamerton) i odruchy (młoteczek neurologiczny). Kolejny krok do zbadania funkcji układu somatycznego to badanie elektroneurofizjologiczne. Polega ono na drażnieniu zakończeń nerwowych i obserwacji odpowiedzi na bodziec, co rejestruje stosowne urządzenie. Dzięki temu badaniu można wykryć uszkodzenia bardzo subtelne. Do oceny układu sercowo-naczyniowego służą badania rutynowo wykorzystywane w diagnostyce kardiologicznej (EKG, dobowy zapis EKG i wartości ciśnienia tętniczego krwi metodą Holtera, testy wysiłkowe EKG, echokardiografia).

Neuropatoa cukrzycowa, diabetyk.pl, neuropatia, cukrzyca, edukacja, powikłania, leczenie, neuropatia cukrzycowa, życie z cukrzycą

Prostym i łatwo dostępnym testem jest próba pionizacyjna – pomiar CTK (ciśnienia tętniczego krwi) w pozycji leżącej i tuż po pionizacji (w 1., 3. i 5. minucie) oraz ocena CTK i częstości rytmu serca po próbie Valsalvy (natężony wydech przy zamkniętej głośni, zaciśnięte usta i skrzydełka nosa). Spadek CTK po pionizacji (spadek ciśnienia skurczowego > równe 20 mmHg i rozkurczowego > równe 10 mmHg) lub brak wzrostu CTK po próbie Valsalvy potwierdza uszkodzenie autonomicznej części układu nerwowego.

Do diagnostyki neuropatii układu pokarmowego poza badaniami endoskopowymi (gastro- i kolonoskopia) i ultrasonograficznymi (USG) wykorzystuje się różne badania. W przypadku przełyku i żołądka przydatne mogą być: RTG, scyntygrafia radioizotopowa, elektrogastrografia, manometria, test insulinowy. W ocenie funkcji jelita grubego pomocne mogą być manometria zwieraczy odbytu i ocena pasażu jelitowego po podaniu doustnego środka kontrastowego.

W urologii zastosowanie mają: cystometria, elektromiografia zwieracza pęcherza moczowego, uroflowmetria. Zaburzenia erekcji i ejakulacji ocenia się za pomocą kwestionariuszy z pytaniami (IIEF– międzynarodowy kwestionariusz oceny wzwodu), pomocne może być również USG-Doppler naczyń prącia, kawernosonografia (USG ciał jamistych prącia).

Do oceny układu autonomicznego służą także testy oceniające potliwość (np. różne testy stymulacji z pilokarpiną, acetylocholiną) bądź test zwany pupilometrią – oceniający szerokość źrenicy po ekspozycji na światło.