Diabetyk | Życie z cukrzycą

NIESFORNY NASTOLATEK? (CZ. 2)

W kontekście cukrzycy typu 1 okres dorastania to czas, kiedy młodzi diabetycy w coraz większym stopniu zaczynają dzielić odpowiedzialność za leczenie, a kształtujące się w tym okresie (ale także ustalone w dzieciństwie) wzorce radzenia sobie z chorobą i dostosowywania się do wymagań i czynności samokontroli utrwalają się i są przenoszone w dorosłe życie.

nastolatek, niesforny nastolatek, diabetyk.pl - cukrzyca, edukacja, leczenie, psychologia

Adolescencja (okres dorastania) to czas, kiedy dziecko chce zyskać niezależność, stając się coraz bardziej samodzielne. Coraz częściej bierze odpowiedzialność za podejmowane decyzje i działania, a rozluźniając więzi z rodziną, kieruje się w stronę rówieśników. Z perspektywy rozwoju psychicznego oraz społecznego funkcjonowania nastolatków z cukrzycą istotna staje się wówczas motywacja do leczenia (czynniki uruchamiające i podtrzymujące podejmowanie czynności związanych z leczeniem). Jednocześnie mechanizm motywacji może stanowić jeden z ważniejszych elementów warunkujących efektywność  samodzielnego radzenia sobie młodych diabetyków z chorobą.

Rodzaje motywacji
Najbardziej podstawowy podział wyróżnia motywację zewnętrzną i wewnętrzną. W tej pierwszej działanie dorastającego dziecka chorego na cukrzycę regulowane jest przez zewnętrzny system kar i nagród.  Dostarczają ich głównie ważne dla nastolatka osoby, zwykle rodzice lub inni członkowie rodziny, jak również autorytety lub osoby, od których dziecko czuje się zależne, jak np. lekarz. Z tego typu motywacji wynikają działania, do których dziecko jest zmuszane lub nakłaniane, jak i dobrowolne czynności prozdrowotne podjęte przez nie, by spełnić czyjeś oczekiwaniaa, sprawić przyjemność komuś z otoczenia, podtrzymać swój dobry wizerunek w oczach innych.