Diabetyk | Doniesienia naukowe

Udar w pigułce

Cukrzyca zwiększa ryzyko udaru 2–4-krotnie. Dlatego istotne jest, aby diabetycy wiedzieli, jak chronić się przed udarem, umieli rozpoznać jego objawy, a w momencie jego wystąpienia potrafili szybko i skutecznie reagować.

O udarze mówimy wówczas, gdy dochodzi do przerwania dopływu krwi do mózgu. Krew stanowi paliwo niezbędne do codziennej pracy mózgu. W momencie jej niedoboru bardzo szybko ulega on uszkodzeniu, tracąc swoje funkcje. Wyróżniamy dwa rodzaje udarów: niedokrwienny i krwotoczny. Częściej występujący udar niedokrwienny (około 85–90% przypadków) powodowany jest zatkaniem naczynia krwionośnego w mózgu przez skrzep krwi i odcięciem dopływu krwi. Znacznie rzadszy udar krwotoczny występuje w wyniku pęknięcia naczynia krwionośnego. Związek cukrzycy z udarem wynika z większej u diabetyków niż u reszty populacji skłonności do miażdżycy.

udar, cukrzyca, diabetyk.pl - cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, moja cukrzyca, udar, cukrzyca i udar

Plan obrony
Ryzyko wystąpienia udaru zależy od wieku, począwszy od 55. roku życia wzrasta ono dwukrotnie co 10 lat; średnia wieku w momencie zachorowania wynosi 70 lat. Wiek, podobnie jak geny, rasa i płeć, to czynniki udaru niemodyfikowalne, czyli takie, na które nie mamy wpływu. Istnieje jednak szereg czynników modyfikowalnych, do których zalicza się: ciśnienie tętnicze, cukrzycę, palenie papierosów czy nadużywanie alkoholu. Zasadnicze znaczenie ma kontrola ciśnienia tętniczego, które powinno być utrzymywane na poziomie maksymalnie 130/80 mmHg, w prewencji udaru wymienia się także odpowiednią dietę oraz ćwiczenia fizyczne.

Szybka reakcja
Jeżeli podejrzewasz udar u siebie lub u osoby z twojego otoczenia, ważne jest, aby jak najszybciej skonsultować swoje spostrzeżenia z lekarzem, nawet jeśli symptomy udaru nie są jednoznaczne. Im szybciej pacjent uzyska pomoc, tym większe są jego szanse na przeżycie i pełną rekonwalescencję. Symptomy udaru zazwyczaj pojawiają się nagle, choć zdarza się i tak, że nasilają się one sukcesywnie przez kilka kolejnych dni.

Najbardziej charakterystyczne objawy udaru to:

  • ból głowy,
  • zdrętwienie, osłabienie bądź mrowienie po jednej stronie ciała,
  • problemy z mówieniem, połykaniem i rozumieniem,
  • uczucie zagubienia, nierozpoznawanie swojego otoczenia,
  • zaburzenia widzenia, słuchu, węchu i smaku,
  • zawroty głowy i problemy z chodzeniem.

W szpitalu, do którego powinien trafić pacjent z podejrzeniem udaru, lekarze sprawdzają liczne parametry (wzrok, równowaga, ciśnienie krwi i in.), aby postawić diagnozę, a w przypadku stwierdzenia udaru, określić jego rodzaj. Podstawowym badaniem u pacjenta z podejrzeniem udaru jest tomografia komputerowa głowy, a jeżeli obraz tomografii jest niewystarczający, wykorzystuje się w diagnostyce rezonans magnetyczny.
Po przywróceniu prawidłowego przepływu krwi do mózgu leczenie udaru sprowadza się do łagodzenia skutków niedokrwienia, co może obejmować terapię mowy, połykania, koordynacji ruchu itp. Odzyskanie pełnej sprawności po przebytym udarze wymaga czasu. Szczególnie w pierwszym okresie po udarze należy bacznie przestrzegać zaleceń lekarskich, ponieważ wówczas ryzyko kolejnego udaru jest bardzo wysokie, z czasem ono maleje.
W zależności od rodzaju udaru i tego, jak był on poważny, niektóre funkcje życiowe mogą nigdy nie powrócić do pełnej sprawności. Niemniej jednak ponad połowa osób, które przeszły udar, jest w stanie samodzielnie funkcjonować. W ostatnich latach medycyna osiągnęła ogromny postęp w zakresie ratowania życia osób po przebytym zawale czy udarze. Najważniejsze jest to, że sam mózg wykazuje ogromną umiejętność „odrodzenia się” po udarze.

Źródło: Diabetes Forecast