Diabetyk | Terapia

CUKRZYCOWA CHOROBA NEREK (cz. 2)

Długo trwająca cukrzyca nie tylko uszkadza nerki, ale również pośrednio wpływa na inne zaburzenia w obrębie układu moczowego. Stale utrzymująca się obecność glukozy w moczu przy niewyrównanej cukrzycy sprzyja powstawaniu infekcji bakteryjnych i grzybiczych w układzie moczowym oraz utrudnia leczenie.

Utrzymujące się infekcje w obrębie dróg moczowych uszkadzają nerki, prowadząc m.in. do wystąpienia przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia. Cukrzyca wpływa również negatywnie na unerwienie pęcherza moczowego, co zaburza jego kurczliwość, a w ślad za tym zaleganie moczu, co dodatkowo sprzyja wystąpieniu infekcji oraz prowadzi do wystąpienia objawów nietrzymania moczu.

Metody ochrony nerek

Ochrona nerek jest bardzo ważna, gdyż szybkie i wczesne wdrożenie działań nerkoochronnych (czyli nefroprotekcyjnych) pozwala zahamować postęp choroby i maksymalnie opóźnić potrzebę wdrożenia leczenia nerkozastępczego. Jak ważna jest ochrona nerek, pokazuje fakt, że obecnie większość pacjentów rozpoczynających leczenie dializami, to chorzy na cukrzycę. Co więcej, większość pacjentów, u których dochodzi do zawałów mięśnia sercowego lub udarów niedokrwiennych mózgu, to również osoby chorujące na cukrzycę. Dlatego wdrożenie działania nefroprorotekcyjnego tożsame jest z zapoczątkowaniem działań kardioprotekcyjnych (czyli chroniących serce), stosowane są bowiem te same grupy leków. Pacjenci właściwe chroniący swoje nerki, chronią również swoje serce, a wszystko to prowadzi do poprawy jakości i długości życia.

Na działanie nerkoochronne składają się dwa podstawowe elementy:

  • działania zapobiegawcze, które ograniczają do minimum wpływ niekorzystnych czynników zaburzających funkcję nerek,
  • działania lecznicze mające na celu wyrównanie metaboliczne cukrzycy i nadciśnienia tętniczego.

Do działań zapobiegawczych należą:

  • Ograniczenie przez osoby z przewlekłą choroba nerek spożycia białka w diecie do 0,8 g/kg masy ciała/dobę, co pozwala zahamować dalszy rozwój cukrzycowej choroby nerek. Obecność białka w moczu działa uszkadzająco na kłębuszki nerkowe i przyspiesza pogorszenie funkcji nerek. Dla osoby ważącej ok. 80 kg dzienne spożycie białka nie powinno przekraczać 65 g. Przykładowo: chude mięso, np.: drób, zawiera od 15 do 20% białka. Dla 100 g porcji mięsa zawartość białka wynosi ok. 20 g; 100 g mleka krowiego zawiera ok. 3,5 g białka.
  • Ograniczenie spożycia soli kuchennej do mniej niż 2 g na dobę. Duża ilość soli w diecie wpływa na wzrost ciśnienia tętniczego. 70–80% spożywanej soli zawarte jest w gotowych produktach spożywczych, natomiast 20–30% spożywane jest jako przyprawa. Jedna łyżeczka do herbaty to aż 6,5 g soli kuchennej. Ponadto pacjenci z przewlekłą chorobą nerek nie powinni jako zamiennika stosować soli zawierającej zamiast sodu jon potasu. W przewlekłej chorobie nerek w miarę spadku filtracji kłębuszkowej dochodzi do wzrostu stężenia potasu. Również część leków może wywołać wzrost poziomu potasu w surowicy krwi. Wysokie stężenie tego pierwiastka (hiperkaliemia) może prowadzić do groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca.