Diabetyk | Cukrzyca

ROLA PIELĘGNIARKI W PROCESIE INSULINOTERAPII

Cukrzyca typu 2 jest chorobą niejednolitą. U jej podłoża leży m.in. otyłość i narastające zjawisko insulinooporności. Rozpoznawana jest na różnym etapie naturalnej historii schorzenia. Może być wykryta w sytuacji, kiedy w porównaniu do stanu fizjologicznego w organizmie znajduje się za dużo insuliny albo występuje jej duży deficyt.

Insulinoterapia, insulina, insulinoterapii, cukrzyca, cukrzyca typu 2, moja cukrzyca, diabetyk, leczenie

W przypadku deficytu insuliny, mimo otyłości u pacjenta, cukrzyca swoim obrazem klinicznym przypomina typ 1 schorzenia. Wartości glikemii pośrednio pokazują nam, w jakiej fazie zaawansowania cukrzycy znajduje się pacjent. Od tego zależą decyzje terapeutyczne. Niektóre osoby z cukrzycą typu 2 będą wymagały leczenia insuliną od momentu rozpoznania choroby. Dotyczy to szczególnie tych pacjentów, u których cukrzycę rozpoznaje się przy dużym deficycie insuliny i przy małej masie funkcjonalnej komórek beta.

Zespół terapeutyczny
Rozpoznanie cukrzycy zwykle jest stresującą informacją dla osoby, której dotyczy. Na szczęście pacjent nie jest sam ze swoją chorobą. Niezależnie od etapu jej rozwoju i zastosowanego leczenia spotka na swojej drodze pielęgniarkę, lekarza, psychologa, dietetyka, fizykoterapeutę. Osoby te wraz z pacjentem i jego rodziną stworzą zespół terapeutyczny. Żeby ten zespół okazał się skuteczny, każdy z jego członków musi być kompetentny i mieć szeroką wiedzę w zakresie prowadzenia choroby, lekarz powinien być także po trosze psychologiem i pielęgniarką, a pielęgniarka (podobnie też dietetyk) pełnić rolę psychologa i lekarza. Tylko wtedy zespół ten ma szansę mówić jednym głosem dla dobra pacjenta. Niezwykle istotna jest w nim rola pielęgniarki z jej najważniejszym zadaniem – edukacją pacjenta.